Vrouwelijke dj’s krijgen te maken met seksisme en verdienen ook nog eens een stuk minder geld dan hun mannelijke collega’s. Waar halen die patriarchaat-geile mannen het lef vandaan om vrouwen zo te benadelen? Is dj’en een mannenwereld en is er een mannenprobleem? Laat ik daar eens induiken. Trigger warning: ik sla het hier en daar soms plat.

Alweer een jaar geleden begon ik (weer) als zelfstandige. Het voelde als de meest logische stap, en gelukkig had ik de ruimte om mijn leven om te gooien. Een nieuwe energie en richting die nog steeds voelt als mijn pad: niet langer ego-gericht werken, maar mijn tijd en aandacht richten op het helpen van anderen. Ik benader succes nu vanuit zowel commercieel als holistisch perspectief, wat zoveel betekent als zakelijke steun én aandacht voor de menselijke maat.

Als je geen voldoening meer haalt uit dat wat je doet, dan kun je het beter loslaten. En dat is vaak lastig, zeker als je ergens aan gehecht bent. Wanneer neem je afscheid van iets of iemand? Ik zeg: wanneer het je niet langer dient. Als het je meer kost dan het oplevert, of geen positieve waarde meer toevoegt, is dat voor mij het signaal om afstand te nemen. Bij deze: ik stop ermee! Niet met werken, niet met leven - maar met dj’en.

Goede vraag, maar belangrijker nog: waar heb je precies een manager voor nodig, waarop moet je letten bij de keuze en welke alternatieven zijn er? Ik deel hier mijn ervaring en visie, zodat je beter kunt inschatten of en wanneer je die stap moet zetten.

Hallo, mijn naam is Bas en ik ben verslaafd. “Hallo Bas!”

Gister was ik jarig. 51 jaar alweer. Time flies when your having fun. Voor lange tijd heb ik me altijd jonger gevoeld (en gedragen), maar tegenwoordig voel ik me comfortabel bij mijn leeftijd. Bewust in het moment, en los van de onrust van het “moeten”. Het resultaat van jaren aan chaos, emotionele klappen, loslaten, en het “met de neus in je eigen poepje worden gedrukt”. Dat klinkt misschien heftig, maar dat is het niet.

Mijn platenkoffer (een van de twee). Ze hebben heel wat te verduren gehad en we hebben samen geweldige avonturen beleefd. Laatst trok ik ‘m weer eens uit de kast omdat ik in de Paradiso @Wooferland moest draaien. Het draaien ging lekker (vanaf het moment dat ik een werkende koptelefoon mocht lenen, that is) maar het sjouwen met de koffer was een hel. 

Music publishing was nooit mijn core-business, maar dat gaat dus veranderen. Voor de leek, en heel platgeslagen: muziekmaatschappijen hebben de focus op master exploitatie, en de uitgever op het tot stand komen van de opname/master. Juist het creatieproces vind ik bijzonder boeiend, en denk dat ik daarin een verschil kan maken. Door ervaring vanuit verschillende perspectieven kan ik het gehele proces overzien en precies daar ondersteunen waar de behoefte ligt. 🎶 ✨

Gooi-terug donderdag it is. We gaan terug naar 1999: mijn eerste baan in de muziekindustrie - A&R assistant bij Beats Included. Vrijwel het eerste project waar ik aan werkte was ‘Zombie Nation - Kerkraft 400’. Mijn baas tekende de track op basis van de originele versie, volgens mij op de Popkomm. Later volgde de DJ Gius (a.k.a. Technoboy) mix; de hit zoals we die nu kennen. 

Iedere keer als ik Marceline Geelen tegenkwam vroeg ze mij of ze me mocht interviewen voor My First Gig. Steeds hield ik het af tot ze het maar niet meer naar vroeg. Muziek is mijn leven en het ambacht van platen-draaien werkt ongeveer hetzelfde als fietsen; als je het eenmaal kunt… Maar toen ik eenmaal koos voor een carrière in de muziekindustrie heb ik mezelf nooit meer als dj gezien. Waarom mij in godsnaam dan interviewen?