Als je geen voldoening meer haalt uit dat wat je doet, dan kun je het beter loslaten. En dat is vaak lastig, zeker als je ergens aan gehecht bent. Wanneer neem je afscheid van iets of iemand? Ik zeg: wanneer het je niet langer dient. Als het je meer kost dan het oplevert, of geen positieve waarde meer toevoegt, is dat voor mij het signaal om afstand te nemen. Bij deze: ik stop ermee! Niet met werken, niet met leven - maar met dj’en.
Stoppen op je hoogtepunt? Dat is het zeker niet, want dan had ik in het leven andere keuzes moeten maken. Nu kan ik best aardig een plaatje krassen, maar dj’en was voor mij nooit echt een serieus carrière-pad. Feestjes geven en plaatjes draaien; die twee gingen altijd hand in hand. Of feesten terwijl ik zelf draaide - nog leuker. In die hoedanigheid heb ik veel mooie momenten gekend die ik nog altijd koester, en het leverde een hoop sterke dj-verhalen op die het altijd goed doen op feestjes en partijen.
Jij denkt waarschijnlijk: vriend, wat is er nou leuker dan mensen laten dansen als dé curator van de dansvloer? Dat snap ik, maar voor mij voelt werken achter de schermen veel logischer dan in het middelpunt op een podium staan. Die aandacht van het publiek heb ik altijd ongemakkelijk gevonden. Twee plaatjes aan elkaar mixen is leuk en dj’en is absoluut een ambacht, maar het is niet alsof je iets doet wat niemand anders kan. Vroeger kende je alle dj’s bij naam, tegenwoordig zijn er meer dj’s dan schoenmakers. En ook dat is een ambacht, maar ga jij klappen als de schoenmaker je zool heeft vervangen? Of een selfie met hem maken voor je socials? Ik wil niet bagatelliseren wat een artiest voor anderen kan betekenen, maar ik ben er zelf gewoon te nuchter voor.
Het helpt ook niet dat de laatste keren dat ik draaide het steeds stroef verliep: kapotte koptelefoon, usb-error, overslaande platenspelers… echt, de hele bingokaart. Achteraf hield ik er telkens een onvoldaan gevoel aan over, alsof het universum me iets wilde vertellen. Dus dan de checklist: 1. ik stop er meer energie in dan het me oplevert, en 2. ik houd er geen positief gevoel aan over. Check - let’s call it a day! Of beter gezegd: let’s call it three decades.
En dan voor de laatste keer je plaatjes bij elkaar zoeken. Hoe giet je in godsnaam 30 jaar muziek in een setje van een uur? Terwijl ik dit typ ga ik door de bakken heen - een bijna onmogelijke opgave, maar heerlijk om al die platen door je handen te laten gaan en te luisteren. Uit elke periode wil ik een paar platen meenemen die me om verschillende redenen dierbaar zijn. Een ratjetoe aan stijlen, maar dan wel in lijn met de "mijn" sound. Dan gooi ik alles in een platenkoffer (jawel, ik draai met vinyl) en ik zie het wel. Je kan een hele set voorbereiden, maar op het moment suprême doe ik het toch meestal anders.
En waar anders dan op mijn geesteskind Wooferland de laatste set draaien? Zo maken we de cirkel toch enigszins rond ofzo. Fingers crossed dat de apparatuur en andere onvoorziene omstandigheden me dit keer wel gezind zijn. En voor wie erbij wil en kan zijn: ik hoop je te zien op 7 maart bij Thuishaven in Amsterdam. Dus voor een laatste keer: tot Woof - of tot nooit. 👋🏼
Heel benieuwd naar jouw kijk op het ‘loslaten’ van iets dat niet meer dient. Of misschien wil je iets delen over dj’s die voor jouw gevoel al jaren geleden hadden moeten stoppen? Dat mag ook, haha. Laat het maar weten!
Vind je het leuk wat ik deel, schrijf je in op de nieuwsbrief. Dan mis je niets van wat ik vertel over mezelf, de muziekindustrie, en hoe jij daarin je weg kan vinden.