Alweer een jaar geleden begon ik (weer) als zelfstandige. Het voelde als de meest logische stap, en gelukkig had ik de ruimte om mijn leven om te gooien. Een nieuwe energie en richting die nog steeds voelt als mijn pad: niet langer ego-gericht werken, maar mijn tijd en aandacht richten op het helpen van anderen. Ik benader succes nu vanuit zowel commercieel als holistisch perspectief, wat zoveel betekent als zakelijke steun én aandacht voor de menselijke maat.
Pas als je loskomt van het corporate-werk merk je wat het met je doet: targets, deadlines, de onderlinge dynamiek en bedrijfscultuur knagen onbewust aan je gemoedsrust, ofwel: stress. Gelukkig kan ik prikkels goed reguleren, en heb ik ook een gezonde fuck you-mentaliteit ontwikkeld als vorm van zelfbescherming, dus wie maakt mij wat?
Maar dat is mijn ervaring als medewerker. Wat doet die cultuur eigenlijk met een artiest? Steeds meer realiseer ik me dat artiesten vooral als producten met een houdbaarheidsdatum worden gezien. Als onderdeel van de industrie-machine weet ik heel goed hoe het werkt en daar schaam ik me nu ergens voor. Ik herinner me gesprekken waarin binnen tien minuten (of korter), heel makkelijk en keihard, over iemands toekomst werd beslist. Soms zijn de motieven flinterdun, soms persoonlijk en zelfs seksistisch, maar bijna altijd draait het om geld. Net als in de supermarkt: is de houdbaarheid verlopen of verkoopt een product niet goed genoeg, dan verdwijnt het uit de schappen. De navelstreng met de machine wordt doorgeknipt, en dat is het dan. Geen nazorg, niks.
De machine kijkt alleen naar potentie, cijfers en winst, en niet naar het menselijke aspect. Ik snap dat rekeningen en personeel betaald moeten worden, maar dat is exact waar het zakelijke botst met het creatieve. De linker- versus de rechterhersenhelft. Die twee kunnen misschien niet zonder elkaar, maar creëren puur vanuit winstoogmerk is zelden een succes of slechts van korte duur. Ongefilterde kunst komt immers uit het hart en laat zich niet in een zakelijke formule vangen.
Er zou meer aandacht moeten zijn voor een gezonde relatie met de artiest waarin juist menselijkheid centraal staat. Keuzes op basis van empathie en liefde voor muziek in plaats van het maximaliseren van winst. In deze business verander je al snel in een “Rupsje Nooitgenoeg” want er is altijd meer nodig om de honger naar succes te stillen. Laten we ons richten op de transformatie van de vlinder in plaats van de honger naar meer. Ik geloof namelijk niet langer in de oude energie en hoe corporate labels hun business benaderen. Er breekt een nieuw tijdperk aan van innovatie, gelijkheid en verbondenheid. Die bewustzijnsverandering is al gaande.
Artiesten voelen die verandering ook. Mensen zijn op de eerste plaats fan van de artiest en niet langer van het label. Alle tools om zelf muziek uit te brengen zijn beschikbaar, dus het label heeft hen feitelijk harder nodig dan andersom. Ik zeg niet dat het label geen enkele waarde meer toevoegt, maar als je de distributie en promotie weghaalt, wat blijft er dan eigenlijk over? De kennis, het netwerk, een platform, release-budget, tijd en aandacht. En wat kan/wil het label toezeggen en welk royalty percentage staat daar tegenover? Wel alle rechten opeisen, maar daar niks of nauwelijks iets voor doen? Die tijd is voorbij.
Ik heb gezien hoe de industrie zich altijd weer aanpast. Creatie vindt immers altijd een weg. De artiesten blijven creëren. De fans blijven consumeren. En de kennis hoe je die twee met elkaar verbindt blijft altijd van waarde. Alleen de uitvoering verandert continu. De machine heeft een APK nodig, en de artiest verdient een gelijkwaardige partner die hem niet alleen als product ziet, maar ook als mens. The time is now.
Vind je het leuk wat ik deel, schrijf je in op de nieuwsbrief. Dan mis je niets van wat ik vertel over mezelf, de muziekindustrie, en hoe jij daarin je weg kan vinden.