Vrouwelijke dj’s krijgen te maken met seksisme en verdienen ook nog eens een stuk minder geld dan hun mannelijke collega’s. Waar halen die patriarchaat-geile mannen het lef vandaan om vrouwen zo te benadelen? Is dit een mannenprobleem of is dj’en een mannenwereld? Laat ik daar eens induiken.
In de oertijd van het dj’en waren het vooral de mannen die met hun platenkoffers op jacht gingen, en met een mix van zelf geselecteerde beats probeerden hun publiek te vangen. Het was een tijd waarin er nog weinig dj’s waren, en het aantal vrouwen achter de decks kon je op één hand tellen. In Amsterdam waren er Isis, Carlijn en Natarcia, en in Rotterdam was het Miss Monica die de zaal plat stond te draaien. De populariteit van de muziek en de club cultuur in de 90’s inspireerden honderden aspirant-dj’s. Het leverde een vloedgolf aan nieuwe artiesten op, waarvan ruim 98% een M in zijn paspoort had staan.
Waarom is dat? Het antwoord ligt, denk ik, in de kern van hoe we als mannen en vrouwen functioneren. We kunnen nu eenmaal niet ontkennen dat mannen en vrouwen niet hetzelfde zijn. Vrouwelijke energie, een meer intuïtieve en emotionele kracht, is gericht op het voelen en verbinden en volgt een maan(d)cyclus.
Mannelijke energie is een actiegerichte doe-kracht, die de dagelijkse zon-cyclus volgt. Mannen staan voor kracht en leiderschap en willen het liefst doelgericht van A naar B. Als je daar ook nog status aan toevoegt heb je dé perfecte ingrediënten voor een wedstrijdje ver-plassen. Een soort krachtmeting die vaak op het schoolplein al begint, en de reden waarom mannen hun carrière competitief benaderen.
In de ‘Inside The Manosphere’ documentaire zien we beelden van vrouw-hatende “mannen” die zich uitspreken tegen de onderdrukking van het moderne feminisme. Daarmee spreken ze een groep onzekere jonge mannen aan en verkopen een formule tot seks, rijkdom en macht. Het legt ze geen windeieren. Dit soort types springen dankbaar in het gat dat gevuld wil worden en zijn niet de oorzaak, maar het gevolg van iets dat al langer wringt. In de jaren zeventig streden de Dolle Mina’s geheel terecht voor seksuele autonomie en gelijke rechten voor vrouwen. De moderne feministen strijden, mijns inziens, vooral voor gendergelijkheid en het afbreken van de traditionele genderrollen. Daar valt ergens iets voor te zeggen. Dat mannen niet mogen huilen of dat het niet stoer is om je emoties te uiten, is allang niet meer van deze tijd. Maar in zijn oer-energie wil de man krachtig zijn, leiderschap tonen, verantwoordelijkheid nemen en de zijnen beschermen. En diep van binnen voelen jonge mannen de roep om man te worden, en geen “persoon met een piemel”. Dus wanneer Andrew Tate zegt dat ze trots moeten zijn op het man-zijn, en de beste versie van zichzelf moeten worden, dan is dat een boodschap waar ze op aan gaan. De schaduw-boodschap van de Red Pill beweging is seksistisch en racistisch, en het beeld dat ze schetsen van succes is dat van ego, status en materialisme. Daar is alles mis mee, en de vaak nog onzekere jonge mannen kunnen zich er makkelijk in verliezen. Toxisch is een modewoord. De term ‘ongezond’ vind ik zelf passender. Het is namelijk een ongezonde interpretatie van het man-zijn. Hoe kunnen die influencers die zelf zonder een vaderfiguur zijn opgegroeid anderen vertellen wat ze zelf nooit hebben geleerd?
Terug naar de vrouwelijke dj’s. Die verdienen maar liefst negen ton minder dan hun mannelijke collega’s. Dan vraag ik me af wie ze met elkaar vergelijken? Wie is het vrouwelijke equivalent van grootverdieners zoals Tiësto, Guetta of Garrix? Die bestaat niet, simpelweg omdat er weinig artiesten zijn met een vergelijkbaar verleden en met zoveel hits op hun naam. Headliners verkopen de tickets en agency’s weten precies wat de waarde van hun artiesten is. Ze zullen daarom echt niet te weinig vragen, ook niet als het een vrouw betreft. Ik vermoed zelfs dat een Charlotte de Witte meer verdient dan veel van haar mannelijke techno collega’s, met een vergelijkbare kwaliteit aan releases en dj-skills. Maar goed, dat is al jaren niet meer dé graadmeter, wat ik overigens volledig begrijp. Zo’n powervrouw als Charlotte de Witte springt torenhoog boven haar dertien-in-een-dozijn mannelijke collega’s uit. Het hele plaatje klopt. Een ambitieuze en zelfverzekerde, krachtige vrouw die haar doelen nastreeft. Het zijn de eigenschappen die passen bij een mannelijke energie.
Wanneer een mooie vrouw op een belangrijke positie belandt vragen haters zich af of het wel haar competenties en skills waren, en niet haar ‘pretty privilege’ die haar daar brachten. Mooi zijn heeft voordelen, maar je moet misschien dubbel zo hard je best doen om je te bewijzen. In de muziekindustrie denken ze te weten hoe het werkt - iets wat mooi is, verkoopt beter. Dus wanneer een bovengemiddeld aantrekkelijke, ervaren vrouw in de scene verschijnt dan duiken er direct een boel professionals bovenop om haar te begeleiden. Tegenover iedere vrouw zijn er tientallen mannen die ook dj willen worden, maar die nooit enige begeleiding aangeboden krijgen. Als we het dan toch over seksisme en ongelijke kansen hebben, dan mag dat ook een keer benoemd worden.
Aan de vraag ligt het niet, want promotors willen maar wat graag meer vrouwen boeken, al is het maar om niet weggezet te worden als een partij die gelijkheid en diversiteit niet op de agenda heeft staan. Een gelijke uitkomst afdwingen is in mijn ogen een utopie, want er zal altijd een groep zijn die zich ondergewaardeerd voelt. Moet iedere line-up straks een soort ‘Kinderen voor Kinderen’ samenstelling zijn, met een ideale mix van man, vrouw, afkomst en kleur, zodat niemand zich gekwetst voelt? Saai! Is het niet gewoon een kwestie van vraag en aanbod? Op Milkshake Festival komen overwegend veel gays. Op een Reggae festival zie je veel rasta’s. En op een hardcore feest is het percentage hakkende provinciale gabbers weer een stuk hoger. Ieder zijn meug, en voor ieder wat wils.
Dit stuk zal vast bij enkele lezers op gevoelige knoppen drukken. Je kunt jezelf dan afvragen waarom het jou triggert. Wanneer je de keerzijde van de medaille belicht, zul je een breder beeld vormen over een bepaald onderwerp. Waarheid is immers subjectief. Het zijn vaak de gekwetsten die het hardst schreeuwen en vervallen in het ‘wij vs. zij’ denken. Ongeacht of je van team Yoni of Lingam bent. Waar we bij gelijkheid aan voorbij gaan is dat iedereen in de kern anders is. Bovenal gaat het erom dat je jezelf omarmt voor wie jij bent. Er zijn harde vrouwen en zachte mannen, en alle nuances daartussen in. Man/vrouw zijn complementaire krachten, maar wanneer we ook de energie van de tegenovergestelde sekse in onszelf herkennen, ontstaat een bewuste heel-wording. Dat is wat in mijn ogen gezonde mannelijk- en vrouwelijkheid is. Wanneer we dat inzien, zetten we een belangrijke stap naar een liefdevolle gelijkwaardigheid. Aho.
Vind je het leuk wat ik deel, schrijf je in op de nieuwsbrief. Dan mis je niets van wat ik vertel over mezelf, de muziekindustrie, en hoe jij daarin je weg kan vinden.