Vrouwelijke dj’s krijgen te maken met seksisme en verdienen ook nog eens een stuk minder geld dan hun mannelijke collega’s. Waar halen die patriarchaat-geile mannen het lef vandaan om vrouwen zo te benadelen? Is dj’en een mannenwereld en is er een mannenprobleem? Laat ik daar eens induiken. Trigger warning: ik sla het hier en daar soms plat.
In de oertijd van het dj’en waren het vooral de mannen die met hun platenkoffers op jacht gingen om met een mix van zelf geselecteerde beats hun publiek te vangen. Het was een tijd waarin er nog weinig dj’s waren, en het aantal vrouwen achter de decks kon je op één hand tellen. In Amsterdam waren er Isis, Carlijn en Natarcia, en in Rotterdam was het Miss Monica die de zaal plat stond te draaien. De populariteit van de muziek en de club cultuur in de 90’s inspireerden honderden aspirant-dj’s. Het leverde een vloedgolf aan nieuwe artiesten op, waarvan circa 95% een M in zijn paspoort had staan.
Waarom is dat? Het antwoord ligt, denk ik, in de kern van hoe we als mannen en vrouwen functioneren. We weten nu eenmaal dat mannen en vrouwen niet exact hetzelfde zijn, en dan bedoel ik niet de uiterlijke kenmerken. Los van het geslacht, zijn mannelijke en vrouwelijke energie twee complementaire, energetische krachten die in iedereen aanwezig zijn. Echter hebben van nature mannen meer mannelijke energie, en vrouwen meer vrouwelijke energie. Dat klinkt logisch, toch?
Vrouwelijke energie is een meer intuïtieve en emotionele kracht die gericht is op het voelen en verbinden. Het volgt een maan(d)-cyclus. Mannelijke energie is een actiegerichte doe-kracht, die de dagelijkse zon-cyclus volgt. Mannen staan voor kracht en leiderschap en willen doelgericht van A naar B. Als je daar ook nog status aan toevoegt heb je dé perfecte ingrediënten voor een wedstrijdje ver-plassen. Een soort krachtmeting die op het schoolplein al begint, en de reden waarom mannen hun carrière vaak competitief benaderen. De drang om gezien, gehoord en gerespecteerd te worden is een goede voedingsbodem om te excelleren in dat wat je doet.
De vrouwelijke dj’s verdienen dus maar liefst negen ton minder dan hun mannelijke collega’s. Dan vraag ik me af wie ze met elkaar vergelijken? De ‘headliners’ verkopen tickets en hun agency’s weten precies wat de waarde is van wie zij vertegenwoordigen. Ze zullen nooit te weinig vragen, ook niet als het een vrouw betreft. Ik vermoed zelfs dat een Charlotte de Witte meer verdient dan veel van haar mannelijke techno collega’s, met een vergelijkbare kwaliteit aan releases en dj-skills. Maar goed, dat is al jaren niet meer dé graadmeter, wat ik overigens volledig begrijp. Zo’n powervrouw als Charlotte de Witte springt torenhoog boven haar dertien-in-een-dozijn mannelijke collega’s uit. Het hele plaatje klopt. Een ambitieuze en zelfverzekerde, krachtige vrouw die haar doelen nastreeft. Het zijn eigenschappen die we toekennen aan de mannelijke energie, maar dat terzijde.
In de ‘Inside The Manosphere’ documentaire zien we beelden van vrouw-hatende “mannen” die zich uitspreken tegen de onderdrukking van het moderne feminisme. Daarmee spreken ze een groep jonge mannen aan en verkopen een formule tot seks, rijkdom en macht. Het legt ze geen windeieren. Dit soort types springen dankbaar in het gat dat gevuld wil worden en zijn niet de oorzaak, maar het gevolg van iets dat al langer wringt. In de jaren zeventig streden de Dolle Mina’s geheel terecht voor seksuele autonomie en gelijke rechten voor vrouwen. De moderne feministen strijden, mijns inziens, vooral voor gendergelijkheid en het afbreken van de traditionele genderrollen. Daar valt ergens iets voor te zeggen. Dat mannen niet mogen huilen of dat het niet stoer is om je emoties te uiten, is allang niet meer van deze tijd. Maar in zijn oer-energie wil de man krachtig zijn, leiderschap tonen, verantwoordelijkheid nemen en de zijnen beschermen. Diep van binnen voelen jonge mannen de roep om een man te worden, en geen “persoon met een piemel”. Daarom gaan ze helemaal aan op de Andrew Tate-boodschap dat ze beste versie van zichzelf moeten worden, en dat ze trots moeten zijn op hun man- zijn. De schaduw-boodschap is echter seksistisch en racistisch, en het beeld dat ze schetsen van succes is dat van ego, status en materialisme. Daar is alles mis mee, en de vaak nog onzekere mannen kunnen zich er makkelijk in verliezen. Het blijkt dat de kopstukken van de Red Pill beweging vaak zelf zonder vader zijn opgegroeid en dus nooit een goed voorbeeld hebben gehad. Aha, vandaar. Er ligt dus een belangrijke taak bij de vaders: laten zien hoe je wel een gezonde man moet zijn.
Waar we bij gelijkheid vaak aan voorbij gaan is dat iedereen in de kern anders is. Bovenal gaat het erom dat je jezelf omarmt voor wie jij bent. Er zijn harde vrouwen en zachte mannen, en alle nuances daartussen in. Man/vrouw zijn complementaire krachten, maar wanneer we ook de energie van de tegenovergestelde sekse in onszelf herkennen, ontstaat een bewuste heel-wording. Dat is wat gezonde mannelijk- en vrouwelijkheid is. Wanneer we dat inzien, zetten we een belangrijke stap naar een liefdevolle gelijkwaardigheid. Man vs vrouw is geen strijd tussen de seksen, maar een krachtige eenheid.
Vind je het leuk wat ik deel, schrijf je in op de nieuwsbrief. Dan mis je niets van wat ik vertel over mezelf, de muziekindustrie, en hoe jij daarin je weg kan vinden.