Hallo, mijn naam is Bas en ik ben verslaafd. “Hallo Bas!”
Blij dat ik het eindelijk eens kan uitspreken, want ik loop er al jaren mee. Meer dan eens verloor ik daardoor mijn grip op het leven, met alle gevolgen van dien, en toch val je steeds weer terug in oude gewoontes. Het stomme is dat het er vroeger bij ons thuis min of meer met de paplepel is ingegoten. Mijn vader was het ook.
Ik heb het over een ‘workaholic’ zijn. Verslaafd aan werken. Hij had een eigen zaak en werkte van heel vroeg tot het avondeten al koud op tafel stond. Opgegroeid in een periode van wederopbouw en economische groei stond zijn generatie bekend om hun 'leven om te werken' instelling. Hij werkte het hele jaar keihard om vervolgens een maand lang met het gezin op vakantie te kunnen.
Om mijn arbeidsethos te kweken moest ik werken voor een extra zakcentje. Dat ging zo in die tijd. Als klein ventje ging ik de hele garage opruimen, alle vrachtwagens wassen en van binnen schoonmaken. In een tijd dat vrachtwagenchauffeurs nog een pakje zware Van Nelle per dag weg-rookten, dus die cabine was één grote asbak. Toen ik wat ouder was, mocht ik de administratie doen en alles netjes filen. Nu weet ik dat die ogenschijnlijk simpele klusjes mijn werk-lessen waren, en dat als je daar geen ervaring mee hebt, het best moeilijk is om voor een baas te gaan werken. Geloof me, ik heb veel jonge sollicitanten door het ijs zien zakken. Door de 'je gaat maar werken voor je geld'-houding van mijn ouders leerde ik dat wanneer je iets wilt bereiken, je zelf de handen uit de mouwen moet steken.
Bij ieder bijbaantje als tiener werkte ik bovengemiddeld hard, maar toen ik in de muziekindustrie ging werken kwam daar nog een schepje bovenop. Ergens logisch, want als je dat doet wat je leuk vindt dan voelt het niet als "werk". Maar het altijd moeten aan staan en de druk van deadlines levert onderaan de streep toch stress op. Langzaam raakt de batterij leeg en loop je door op je reserves, zonder dat je het echt in de gaten hebt. Tot het misgaat. Ik was rond de 26 jaar en dacht dat ik een hartstilstand kreeg. De dame van 112 zei “Blaast u maar even in een zakje en wordt rustig. Meneer, u bent aan het hyperventileren”. Ze had gelijk, maar de schrik zat er goed in. Daarna kreeg ik ook last van angstaanvallen in drukke ruimtes, bijvoorbeeld in de rij bij de kassa van een supermarkt. En toch blijven staan om de transactie af te ronden. Ik dacht: fok it, mind over matter - blijven ademen en normaal doen!
Op advies van de huisarts slikte ik oxazepam. De oxazepam onderdrukte de stress zodat ik een week later weer aan het werk kon. Zo werkte dat destijds in mijn universum. Ook verwees ze me door naar een ademcoach. Na dat moment leerde ik het gevoel van stress beter herkennen en kon ik dat wegademen/mediteren, maar dan zit het dus al in je lijf. Spreekwoordelijk gooide ik wat water uit de emmer die eigenlijk altijd voor 2/3 gevuld was, en ging vervolgens weer verder waar ik mee bezig was. Dat houd je best lang vol tot het moment van een ‘overload’ aan situaties waarover je geen controle hebt. Bij mij resulteerde dat jaren later tot een depressie en fase in mijn leven waarin ik alles kwijtraakte, maar dat is weer een heel ander verhaal.
Terug naar ‘obsessief werken’. Werken, of het in mijn hoofd zitten, is voor mij een veilige plek om te zijn wanneer het even minder gaat. Als ik iets niet wil voelen of een situatie niet onder ogen wil zien, dan verberg ik me daar graag. Muziek was altijd mijn hobby, maar als je er prestatie en geld aan toevoegt dan is het gewoon een baan geworden die soms kan voelen als een sleur. Als de passie en het enthousiasme wegebben, vergeet je soms waarom het ook alweer leuk is wat je doet. De muziek- en entertainmentindustrie is een veeleisende en soms keiharde wereld. Meer dan eens zal je geconfronteerd worden met de keerzijde van al die ogenschijnlijke shine, en om dan weer je motivatie terug te vinden kan een hele uitdaging zijn.
Zo raakte ik meer dan eens mezelf of mijn drive kwijt, maar wist ook altijd weer energie te halen uit dat wat ik leuk vind: mijn werk. Het biedt houvast, en geeft me een richting in het leven. Ook al weet ik natuurlijk dat er veel meer is dan alleen werk. Gelukkig wel. Maar zoals ik het zie ligt het in onze aard om te creëren. Ongeacht of dat nou kunst is, een businessplan, of gewoon een oplossing voor een alledaags probleem waar je tegen aanloopt. Creatie is dat vormen wat er nog niet was. Dat is wat ik doe en wat mij blijft drijven. Ondertussen blijf ik doorwerken, of beter gezegd creëren, maar niet meer vanuit de noodzaak om te moeten presteren. Daardoor is mijn emmertje niet altijd meer voor 2/3 gevuld, en heb ik de ruimte om nu eens anderen te helpen, en ook dat geeft mij energie.
Nu ben ik heel benieuwd naar jouw kijk op werken. Werk je graag of juist niet, en is mijn verhaal voor jou herkenbaar? Laat het me weten!
Vind je het leuk wat ik deel, schrijf je in op de nieuwsbrief. Dan mis je niets van wat ik vertel over mezelf, de muziekindustrie, en hoe jij daarin je weg kan vinden.