Mijn platenkoffer (een van de twee). Ze hebben heel wat te verduren gehad en we hebben samen geweldige avonturen beleefd. Laatst trok ik ‘m weer eens uit de kast omdat ik in de Paradiso @Wooferland moest draaien. Het draaien ging lekker (vanaf het moment dat ik een werkende koptelefoon mocht lenen, that is) maar het sjouwen met de koffer was een hel.
Je kan het je haast niet meer voorstellen; met twee platenkoffers op pad en ook een grote platentas erbij, want “je weet maar nooit”. Nu heb je, bij wijs van spreken, je hele platencollectie op 1 usb-stick staan.
Wanneer je een vinyl uit de koffer trekt weet je direct welke kant en track je moet draaien, waar je moet door-mixen, en waar die ene kras zit. Het gevoel van draaien met vinyl en de “meta-data” die de hoes bij je oproept - ik mis dat wel. Het draaien met vinyl geeft een extra dimensie, ook als de plaat even scheefloopt (dan hoort het publiek in ieder geval dat je bezig bent).
Het hele mix-proces (soms met het zweet op je rug) geeft toch meer voldoening dan het soms klinisch digitaal draaien. En ik ben echt niet zo iemand die zegt dat vroeger alles beter was, integendeel zelfs. Er komt bizar veel goede muziek uit en het klinkt allemaal super strak en ontzettend dik, maar soms zijn het juist de imperfecties die iets uniek maken. Gemak dient de mens, maar het maakt de mens misschien soms ook té makkelijk.
Moet iedere nieuwe DJ verplicht vlieguren maken in een te donkere club met 1 draaitafel mét pitch en 1 zonder, een versleten naald, resonerende bassen, een lekkende mixer, en publiek dat steeds tegen de dj-booth aanstoot? En als ze dat allemaal weten te doorstaan mogen ze door naar de volgende ronde?
Nee hoor, het “nieuwe” mixen zie ik, mits goed uitgevoerd, als het “DJ-ambacht 2.0”. Alle extra mogelijkheden die het biedt en de skills die daar voor nodig zijn; daar hadden we 35 jaar geleden alleen van kunnen dromen. Tja, komt die ouwe aanzetten met zijn platenkoffer en sterke verhalen 😎